Intermezzo, pre-vertrek mijmeringen

    Het weer was vanochtend net zo onstuimig, zoals ik mij voel. Ambivalente gevoelens van zin en eraan toe zijn om een nieuw avontuur met de liefde van mijn leven aan te gaan. De wetenschap dat – no matter what – Jasper en ik samen zijn, geeft enigszins rust. Anderzijds, met de afgelopen dagen van gedag-zeggen van vrienden, ouders en mijn liefste dierenvriendje Wiki, de kat, wordt het ineens dan toch echt. Al die tijd heb ik ondanks voorbereidingen toch nog mijn kop in het zand kunnen steken. En dan is vandaag die D-day (19 oktober 2016) er… De dag van vertrek.

    Ons vriendje Sander heeft ons zojuist afgezet op Schiphol, eindelijk kunnen we even bijkomen bij de Starbucks en alles laten bezinken na een roerige ochtend schoonmaken, nog eens de tas checken en inpakken en bedenken of we wel alles hebben. Met enige weemoed stap ik de deur uit.

    Inmiddels heb ik mij wel al duizend keer afgevraagd wat wij onszelf op de hals hebben gehaald. Want zo’n reis als deze is er een waarbij je jezelf goed tegenkomt op alle vlakken. Ook al wordt het zwaar, ben ik van mening dat je eens in je leven een groot avontuur moet zijn aangegaan. Niet alleen voor het avontuur en om nieuwe dingen te doen en te ontdekken. Minstens zo belangrijk is dat je zo’n avontuur moet ondernemen om te groeien, te veranderen, zachter te worden of juist assertiever, om jezelf goed te leren kennen. En dat wij onszelf gaan tegenkomen is een gegeven. Ik hoop eveneens op veel lol en dat Jap en ik weer dichterbij elkaar komen. Want ook al houd je van elkaar en leef je weliswaar samen, je kunt wel eens langs elkaar heen leven als je beiden een eigen bedrijf hebt. Deze reis zal ons hoe dan ook veel brengen – het is nu al een cadeautje – ondanks de vele energie en tijd die wij zullen moeten investeren en de risico’s van, in mijn geval, mijn business on hold zetten.

    We hebben nu nog drie uur te gaan, voordat wij kunnen boarden. Met stijgende spanning zie ik diverse vluchten aan mij voorbijgaan. Ik houd van reizen, maar vliegen vind ik nog steeds lastig. Ik houd er niet van om in afgesloten ruimtes te zitten: het idee dat ik nergens naartoe kan, benauwd mij. Reizen an sich is voor mij ook een vreemd begrip en niet met de paplepel ingegoten. Als kind van een gezin waarbij elk dubbeltje telde, zat reizen er niet in. Eigenlijk ben ik met Jap pas de wereld gaan ontdekken, er ging letterlijk een andere wereld voor mij open. En daar geniet ik met volle teugen van, maar de onwennigheid zit er zeker nog ingebakken.

    Bibi en Jasper-thru hike-te araroa

    Echter, kun je je leven niet on hold zetten ondanks de angsten en onzekerheden die je ervaart. Tuurlijk verstop ik mij ook van tijd tot tijd als ik iets eng vind, want dat is makkelijk en geeft soms misplaatste rust. Toch ben ik er wel een voorstander van zoveel mogelijk de spreekwoordelijke koe bij de horens te vatten, de ene koe is tenslotte makkelijker of haalbaarder dan de ander. Het vliegtuig instappen en de komende maanden een totaal ander leven leiden dan ik gewend ben, is mijn koe. Ik ben zo benieuwd hoe ik ermee omga en wat ik van mijzelf ga leren, dat is mijn uitdaging. Mijn eerste les is al geleerd: het is nu zoals het is en ik laat het – leven – maar over mij heen komen. Alles stap voor stap…

    Reacties