Kiwilove: de route van Paihia naar Auckland

    Dag 12 t/m dag 26. Kilometer 125 t/m 595

    Elke dag on the trail is een dag met nieuwe uitdagingen, nieuwe indrukken en nieuwe ontmoetingen. Het trailleven bestaat niet alleen maar uit lange dagen lopen over wegen, je een weg banen door dichtbegroeide bossen of baggeren door de modder. Soms moet je liften of een kajak huren om je naar een andere sectie van de track te begeven. Maar Te Araroa staat voor zoveel meer dan de reis in letterlijke zin. Enerzijds, leer je jezelf goed kennen – en of je jezelf tegenkomt als je tegen je eigen grenzen aanloopt. Daarnaast maak je ook andere TA-hikers van (heel) dichtbij mee, vooral als je samen reist, sluit je nieuwe vriendschappen, leer je van én inspireer je elkaar. Voor een introvert en einzelgänger is dit een heel nieuwe en stiekem welkome gewaarwording: een bonus van de trail. Nog belangrijker, je leert de wereld van de Kiwi’s kennen doordat je – soms noodzakelijk – met hen in contact komt als je moet liften, een slaapplek zoekt en aanklopt op hun deur, overnacht in een B&B of wanneer je op straat wordt aangesproken omdat de locals verschrikkelijk nieuwsgierig zijn naar wat je doet. Ondanks dat ik van natuur en stilte houd, is het nu vooral het sociale aspect dat mij motiveert en mij op de been houdt. Alsof ik moet inhalen wat ik in al die jaren tekort ben gekomen: (Kiwi)love!

    Kajakkend naar de overkant: Van Paihia naar Waikare

    20161106-1057-0060245

    Vanuit Kerikeri zetten we de tocht voort naar Paihia – een oord vergelijkbaar met Zandvoort, maar dan minder shabby – waar alle locals in de weekenden en vakanties in hun holiday home of een holiday park vertoeven. Wij verheugden ons al op de volgende dag, omdat we een halve dag een kajaktocht (15 km) hadden gepland naar de het startpunt van de Waikare track.

    20161106-1249-0060252

    20161106170537_p
    20161106-1249-0060250-square

    20161106-0914-0060244

    Dat is het leuke van Te Araroa, het is zo ontzettend divers: je loopt, je klimt (je valt), je ontdekt, je overleeft, je lift en zo nu en dan komt er een kajaktocht aan te pas. Persoonlijk vind ik dat één van de leukste dingen en daar kan ik enorm van genieten. Ik kan niet snel genoeg gaan in een kajak: hoe sneller, hoe beter.

    20161106124116_p
    20161106-1100-0060248, New Zealand Paihia

    Die dag hadden we ook nog eens prachtig weer, we genoten met volle teugen van onze kajaktocht en een lunch op ‘ons’ privé-eiland. Wie wil dat nou niet? Helaas is 15 km te snel voorbij in een kajak. En omdat het nog vrij vroeg in de middag was besloten we door te lopen naar het begin van de River track die we de volgende dag zouden lopen.

    De Waikare track loopt over de Maori road en zoals de naam doet vermoeden is dit gedeelte van de trail en het land eigendom van de Maori’s. Het bleek nog best lastig om een goede slaapplek te vinden op deze route. Onze campsites moeten aan flink wat eisen voldoen: een vlakke ondergrond, weinig harde rotsen anders kunnen de haringen niet in de grond (een aantal van ons heeft geen selfstanding tent), weinig heuvels én het liefst een nabij gelegen stream of watertab. Uiteindelijk vonden we een mooie spot van de weg af, beschut, met vlakke ondergrond naast een stream om te wassen – een frisse duik in ijskoud water – en voor drinkwater.

    20161106-1707-0060256

    Na het opzetten van onze tentjes kwamen we voor een verrassing te staan, op het veldje achter ons stonden wilde paarden. Ik ging er maar vanuit dat we teveel lawaai maakten voor hen om dichtbij te komen. En kennelijk liepen ze s’nachts door de rivier naast ons – wat ik, voor mij ongebruikelijk – niet heb gehoord. Liz daarentegen wel, en omdat ze bang was riep ze: “Kate! Kate! Help, I am scared!” Onze trailbaby Kate – want zij is de jongste van de tramily – is namelijk nergens bang voor en een echte thrillseeker.

    20161106-1530-04

    ‘Bloody’ Jock: Van Russel Forest naar Helena Bay

    Op de dag van de river crossing kwam het met bakken uit de hemel. Iedereen baalde er een beetje van. Niemand van ons is echt een ochtendmens, ook al staan we dagelijks tussen 6/7 uur op. En mijn dag start altijd al 1 à 2 uur eerder dan de rest, ik ben wat trager in de ochtend en ik was mij graag nog even met wat ik voor handen heb. Deze ochtend was het dus extreem vroeg, omdat we een 30+ km dag voor de boeg hadden.

    20161107-0900-0060269

    Door de fikse regen stond de rivier hoger dan normaal. Eigenlijk wordt het afgeraden de river crossing te doen na de regen. Maar het was de eerste dag sinds 2 weken dat het had geregend, dus wij gingen ervan uit dat het te doen was. Aan de hand van foto’s op Instagram konden we inderdaad zien dat het water tijdens onze overtocht vrij hoog stond en de stroming was hier en daar stevig. Maar vooralsnog goed te doen. Het was een pittige tocht, maar wel een waar iedereen van genoot, ondanks de natte voeten en het natte ondergoed 😉

    photo-07-11-2016-08-33-01

    Na een goede rustpauze waarin we een beetje konden opdrogen, vooral omdat de zon was doorgebroken en op vol aanstond, gingen we door naar Helena Bay. We hoopten van harte dat daar een campsite of freecamp-plek zou zijn. De weg ernaartoe was niet heel spannend, vooral een lange tocht over asfalt.

    20161107163240_p

    photo-08-11-2016-07-16-45
    20161108073216_p

    Bij Helena Bay aangekomen, zat iedereen er wel doorheen. Zelfs road walking is in Nieuw Zeeland pittig door het hoogteverschil: alles gaat heuvel op en heuvel af. Er bleek alleen geen camping te zitten in Helena Bay…Damn! Liz ging toch kijken en anders bij iemand aankloppen of we in de tuin kunnen kamperen. Ondertussen wachtten we vol ongeduld op Liz. Toen ze eindelijk al dansend met vuisten in de lucht terugkwam, wisten we dat het goed zat. Ze was Jock tegen het lijf gelopen die een stuk familieland aan het strand heeft met vakantiehuizen. Jock is van origine een Schot. Zijn grootouders kwamen in 1876 naar Nieuw Zeeland en begonnen op 200 meter afstand van Helena Bay een nieuw leven in dit prachtige land. Dat hij een Schot is, is wel te merken aan de hoeveelheid ‘bloodies’ die hij in elke zin gebruikt: “My parents came over that bloody mountain and started their lives a few 100 metres down here on Helena Bay. They didn’t come that bloody far did they? And my wife came from that other bloody mountain and stayed here when we met. She didn’t come that bloody far either… Bloody hell!” Peculiar old guy, maar vriendelijk. Wij mochten met 7 man op zijn land kamperen. En niet alleen dat, we mochten ook gebruik maken van de badkamer met douche en toilet, waarvan hij de hele nacht de deur open zou laten voor ons. Wij stonden perplex, dat iemand moeite wilde doen voor zo’n grote groep vreemden. Wij waren hem dankbaar: een toilet en warm water zijn een luxe on trail.

    BLT ftw: Een nero-day in Whananaki

    photo-08-11-2016-13-09-30

    De volgende dag waren we onderweg naar Whananaki. Vanaf Helena Bay hadden we eerst een eentonige route over de weg. Daarna een mooie forest track, de Kaiikanui track waarbij Max en ik over de trail vlogen. Het pad was goed begaanbaar ondanks dat het hier en daar steil was. Max heeft een bepaalde stijl van uptempo een berg afrennen, hierdoor liet ik mij inspireren – fijn hoe je door naar anderen te kijken, kunt leren en imiteren. Je iets sneller downhill begeven is vriendelijker voor de knieën. Hoe langzamer je steil naar beneden gaat, hoe meer druk er op je kniekappen komt te staan. Niet fijn voor mij dus. Het is echter wel wennen om iets sneller – mét kleine stapjes – naar beneden te gaan: je moet alerter zijn, kijken waar je loopt, je lichaam goed kennen en direct reageren als je dreigt te vallen c.q. uit te glijden.

    20161108-2022-0060279

    We waren eerder in de Holiday park van Whananaki dan gedacht. Liz en Reinier wilden in Whananaki (waar de langste swingbridge van het zuidelijke halfrond te vinden is) blijven om uit te rusten, we waren er immers om 14:00. De rest was nog in dubio. Uiteindelijk kozen we ervoor om allemaal te blijven voor een nero-day (halve dag lopen/halve dag rust ofwel near zero). En dat bleek ook de juiste beslissing. Alle rust die je kunt pakken, moet je simpelweg nemen. Bewegen doen we toch al elke dag. Bij de lokale supermarkt deden we inkopen voor onze communal dinner: BLT (bacon, lettuce, tomato) met ei en salade. Goden, we genoten ervan na een week teren op couscous, wraps en rijst. We sloten een bijzondere hikerdag af met een zonsondergang en elkaar (nog) beter leren kennen. Onze groep van 4 was inmiddels uitgegroeid tot 7 man: Kate, Max, Sam, Liz, Reinier, Jasper en ik. 

    Slapen bij James en genieten van een regendouche: Van Ngunguru naar Nikau Camp

    We startten de dag met de langste voet/swingbridge van het zuidelijk halfrond. En hadden daarna een mooie track langs farmland en de kust, de Whananaki coastal walkway. De rest van de 27km tot aan Ngunguru was minder spannend, en voornamelijk over de weg.

    20161109-0713-0060282

    In Ngunguru aangekomen moesten we inkopen doen voor de volgende sectie. De enige supermarkt die er was, was een superdure en kleine Tip Top markt. Helaas was er geen andere mogelijkheid en eten heb je simpelweg nodig. Het was even 3x slikken en het vergde wat creativiteit om met de minimale middelen die voor handen waren volledige maaltijden te maken. Uiteindelijk is het met veel hoofdbrekens en consessies gelukt.

    20161109073449_p

    photo-09-11-2016-16-05-29-copy
    photo-09-11-2016-07-51-08

    20161111-0828-0060302

    Sam had een pickup met de boot geregeld naar Nikau Camp van James, wat zich aan de overkant van de Ngunguru rivier bevindt. Nikau Camp is een fijne campsite – wel veel zandvliegen – met een mooie uitgebreide openlucht keuken en – een luxe – 2 grote regendouches met ‘piping hot’ water. Elke mogelijkheid die ik heb om te douchen, zie ik mijn kans schoon.

    20161109153353_p

    James maakte ons wegwijs en liet mij vol trots zijn kruidentuin zien, waaruit ik alles wat ik wilde, kon plukken. Zo’n kans op verse groenten en kruiden laat ik niet aan mij voorbij gaan, vooral omdat ik weer salade-duty had voor ons gezamenlijke avondeten: eieren met worst en toast en een mega Bibi-salade. Sam zorgde voor heerlijke eieren. En zo draagt iedereen z’n steentje bij aan onze gezamenlijke etentjes: de een kookt, de ander snijdt of dekt de tafel en doet de afwas. James maakte zelfs een speciale dressing voor mij (ons) met Mexicaanse limoenen (oranje en zoetig, lijkt op een kleine sinaasappel). Ja, wij eten goed tijdens onze nero- en zero-dagen.

    Kiwilove op de Taiharuru Estuary track

    20161110-0651-0060298

    James gaf ons de volgende ochtend (om 6:15) een lift naar het begin van de Mackerel Forest track. Maar eerst maakte hij koffie to-go in mokken voor 5 man. Liz nam al afscheid van ons in Whananaki, omdat ze een deel wilde hitchen en de bossen absoluut niet trekt. En Reinier (of Reindeer zoals we hem noemen) had een extra rustdag nodig en bleef in Nikau Camp. Sam, Kate, Max, Jasper en ik gingen dus met z’n 5’en verder. Ondanks dat het vroeg was, was het het wel waard we hadden prachtig licht onderweg. De tracks waren allemaal goed te doen. Het was even bikkelen op de Taiharuru estuary track waar je moet zijn als het eb is, anders is het niet te doorwaden. De hele estuary liepen we dus door het water, zand en modder.

    photo-10-11-2016-12-33-33

    Na de estuary track waren we op zoek naar een kampeerplek, maar vooral water. We klopten bij willekeurige huizen aan voor water.  We hadden geluk bij het huis van Carol (het 3e huis waar we aanklopten). We mochten water tappen en er was zelfs een campsite in de maak waar we onze tent konden pitchen. Carol’s vriendin Sussane Olsen, eigenaar van Ara Roa, is bezig met een campsite (Taiharuru Walkers camp) voor TA’ers omdat er tussen Taiharuru en de Kauri mountain track geen campsite en water te vinden is. Wij waren haar eerste gasten en mochten daar kosteloos slapen en gebruik maken van (koud) water. Omdat haar campsite van de track af is en steil loopt, stelde Carol voor om een aantal van ons te brengen en Sussane kwam de rest ophalen. Luxe!

    20161110-1834-0060299
    photo-11-11-2016-05-57-48

    Hyperventileren, vermoeidheid en ontlading: Kauri Mountain track naar Whangarei

    Vanaf de Taiharuru track deden we de Kauri Mountain track, ocean Beach walk en de Bream head (Te Whara) track naar Whangarei aan. Vooral de Bream head track was een enorme aanslag op mijn lijf en geest. De summit steeg van zeeniveau naar 300m, die dag zat ik niet goed in mijn energie. We hadden nog niet eerder zo’n steile klim meegemaakt met onze zware packs. Ik had er moeite mee.  Al hyperventilerend van vermoeidheid maakte ik de tocht naar boven. Eenmaal aangekomen kwam de ontlading van het afgelopen jaar, en de vermoeidheid van de afgelopen weken non-stop lopen eruit: tranen met tuiten. Daarna was het leven beter.

    20161111-1348

    Na de track liepen we richting Whangarei harbour op zoek naar een campsite. Een local, Neil, sprak ons aan. We raakten aan de praat, speelden met z’n hond Florence en hij stelde voor ons de volgende dag over het water naar het startpunt van de volgende sectie – de coastal walk naar Waipu – te brengen. Hij wilde immers een testritje met de boot maken, dat kwam dus goed uit. We maakten eveneens kennis met zijn vrouw Moira. Zij wees ons door naar haar vader, Doug, waar wij in de tuin mochten kamperen.

    Schipper mag ik overvaren: Van Whangarei naar Waipu

    Neil en Moira zetten ons alle 7 de volgende ochtend af, wat Neil 2 vaartochten kostte. Maar hij deed het met een grote glimlach. Mensen kunnen soms zo ontzettend vriendelijk zijn zonder er iets voor terug te verwachten.

    20161112161951_p

    Wij zetten onze tocht naar Waipu voort. Het was een lange tocht over de state highway, binnenwegen en strand. De laatste kilometers waren hel, de spieren in mijn linkervoet begonnen op te spelen en lopen ging wat moeilijker. In Waipu konden we in de achtertuin van Waipu hotel  overnachten voor $8 maar dat was nog teveel geld voor die dump.

    20161111-0831-0060309

    Bananencake eten bij Tanya van Mangawhai Backpackers: Zero-day in Mangawhai Heads

    20161113-1416-0060316

    Snel weg uit die dump dus. En we verheugden ons stiekem op een zero-day bij Mangawhai Backpackers, in Mangawhai heads, waar de eigenaar Tanya Sadlier goed voor de mensen zorgt, en helemaal voor TA’ers met zelfgemaakte bananen- en worteltaart. Het is heerlijk en een aanrader voor TA’ers om uit te rusten.

    De Backpackers is soms ook een thuishaven voor Kiwi’s die elders wonen en in de buurt van Mangawhai moeten werken. Zo ook Stephan, een Maori-dude waarvan je in eerste instantie denkt: “Wow that guy is scary!” Maar het is een big guy met een klein hartje en werkzaam als chef.

    Hij vertelde dat hij spareribs met uienringen had gemaakt op hete stenen, zoals de Maori’s dat traditioneel doen. We hadden helemaal geen honger en zeiden vriendelijk “Nee, dankjewel!” Kennelijk kon zijn chef-hart dat niet verdragen of vermoedde dat wij niet zomaar wilden accepteren. Vijf minuten later stond er een grote bak met eten voor ons neus. Binnen diezelfde vijf minuten was het op. Ik ben geen groot vleeseter, maar ik heb zelden zulke heerlijke spareribs gegeten. Reinier en Sam waren aan het giechelen als kleine jongetjes die stiekem aan het snoepen zijn. Ik moest er hartelijk om lachen. Maar de smile op Stephan’s gezicht hoe wij van zijn eten genoten en na onze complimenten, spraken boekdelen. Dit is waar een chef het voor doet: hij genoot met volle teugen van ons. En wij waren dito dankbaar voor zijn Kiwi-liefde.

    ‘s Nachts werden nog opgeschrikt door een Tsunami alarm. Althans dat hoorden we pas achteraf. Reinier dacht dat het een oproep was voor de lokale vrijwillige brandweer. Na het checken van Google wisten we dat het om een heftige aardbeving ging op het Zuidereiland. Even later hoorden we vele auto’s langskomen en mensen die evacueerden. Dat gaf mij wel een angstig gevoel, omdat ik niet wist wat wij nu moesten doen. Iedereen viel weer in slaap omdat wij niet heel dicht langs de kust zaten en op 20m hoogte.

    photo-13-11-2016-19-04-36
    20161114191324_p

    Op onze zero-day hebben we verder de nodige resupply gedaan en inkopen voor ons gezamenlijke eten. Als wij samen eten hebben we de beste dinners. Deze avond stonden lam en award winning kipworsten van de bbq met een grote salade en zoete aardappel uit de oven op het menu. Inmiddels staan wij bekend als de TA’ers die kunnen koken 🙂

    Meer Kiwilove: Van Mangawhai naar Dome Forest

    20161115-1535-0060323

    Van Mangawhai naar Pakiri Beach was een lange dag van 30km, maar wel een fijne beach walk ondanks dat het weer somber was. Een aantal van ons wilde niet bij de holiday park blijven, omdat het te duur was. Wij liepen door om ergens te freecampen, helaas kwam het met bakken uit de lucht. We vonden een geschikte plek aan de voet van Omaha forest, de start van de trail. Na het opzetten van de tenten zagen we pas dat we daar niet mochten staan. Niemand had echter zin om af te breken: het regende en het werd al donker. We namen het risico door daar toch te blijven. Een van de fijnste freecamp-spots. Want Reinier vond de volgende ochtend ook een toilet en water aan de rand van onze spot. Heel fijn 🙂

    20161115-1939-0060326

    photo-15-11-2016-19-20-50
    20161115-1940-0060327

    Na de Mount Tamahunga track in Omaha forest, besloten Liz en ik Dome Forest over te slaan. Liz haat de NZ’se bossen en ik had veel pijn aan mijn knie en voet. Samen hebben we heerlijk de middag doorgebracht in de stadjes Matakana en Warkworth: lekker geluncht en koffie gedronken.

    Liz en ik gingen over de weg op zoek naar een lift richting Matakana. Liften ging verbazingwekkend snel. Tot 2x toe hadden we binnen drie minuten een lift. Twee liftende vrouwen krijgen ook makkelijker een lift dan twee mannen of een stel, leert de ervaring. De eerste 2 x kregen we een lift van heel aardige dames. Als reizende dames kregen we ook nog een waarschuwing mee “Be careful who you hitch with. People nowadays are not that trustworthy!” Gelukkig hebben we dat nog niet meegemaakt. Uiteindelijk moesten we tegen het einde van de dag richting het eindpunt van Dome Forest. De eerste mensen die ons meenamen, bleken in de verkeerde richting te rijden. Ik check veel Google maps en had het snel door en schreeuwde “Stop, we gaan de verkeerde kant op!” Liz en ik werden eruit gelaten en 5 minuten later zaten we bij een heel aardige en integere man in de auto. We stonden langs de snelweg en hij wist dat bijna niemand daar zou stoppen, dus nam hij ons mee. Hij bracht ons zelfs naar het Dome Forest café ondanks dat hij daar niet moest zijn. Het is zo prettig dat er nog integere mensen zijn, wij hadden ontzettend veel geluk.

    photo-16-11-2016-17-52-28

    Na Dome Forest is er geen campsite. Ook al was iedereen moe, we waren genoodzaakt om door te lopen op zoek naar een slaapplaats. Omdat het al donker werd, klopten we aan bij verschillende huizen. We hadden wederom mazzel, een Brits koppel, Penguin (John) en zijn vrouw Mo stelden hun huis open voor 7 stinkende hikers. We mochten onze slaapmatten in de huiskamer leggen. We kregen koffie en thee, we mochten fruit pakken en we mochten zelfs douchen… Het was een heerlijke douche. Jasper en ik zijn het enige trail-couple van onze tramily, daarom hadden we extra geluk. Wij mochten in het double bed van iedereen 🙂 Alleen Reinier wilde graag bij ons in de kamer voor wat rust. Uiteraard was dat geen probleem. “Jullie gaan toch niet kibbelen hé?”, vroeg hij nog voor het slapen gaan. We zijn allen 24/7 samen en vooral als stel: je deelt alles en zit echt bijna letterlijk op elkaars lip – in de tent. Dat is soms best lastig, want ik heb zo nu en dan ook echt ruimte nodig en Jap is een stuk messier dan ik ben.

    Iedereen stond perplex van de Kiwi-liefde… Wie stelt zijn huis nou beschikbaar en open voor 7 vreemden en laat iedereen z’n gang gaan? Deze mensen zijn echte Trail-angels die anderen vanuit de goedheid van hun hart willen helpen.

    Nog meer Kiwilove: Van Puhoi naar Wenderholm Regional Park

    Omdat ik nog geblesseerd was, sloegen Jasper en ik een deel van de bostrail over en liepen over de weg naar Puhoi, waar we afscheid namen van Reinier. Reinier wil in Februari klaar zijn met de Te Araroa ivm zijn studie. Hij doet enkele secties met de auto om snel vooruit te gaan. Jammer om zijn grove grappen en bulderende lach te moeten missen. We hebben er mooie herinneringen aan overgehouden.

    20161118-1654-0060338

    Wij gingen door naar Wenderholm regional park. Echter, omdat de trail niet af is, moet je of 7km met de kajak of hitchen. Het huren van een kajak vonden we te prijzig voor 7km à $50 pp. Wij gingen dus hitchen. Hitchqueen Liz hielp ons met een lift, een Chinese vrachtwagenchauffeur stopte voor ons. We misten echter de afslag: “Oh, shit!  I will take you back!”,  zei de truckchauffeur. Hij was toevallig net klaar met zijn shift en onderweg naar huis. En had – fijn voor ons – dus tijd én zin om 10km terug te rijden naar Wenderholm regional… Meer Kiwi-liefde.

    20161118163933_p
    20161118-1641-0060330

    20161118-1707-0060348
    20161118-1735-0060351

    Een off day: De weg naar Auckland

    20161119-0745-0060358

    De ochtend voor ons vertrek naar Auckland kwam traag opgang. Net buiten Wenderholm bleek dat we een deel over de snelweg moesten lopen richting Orewa. Op het moment dat we aan het overleggen waren of we wilden hitchen, kwam er een bus de hoek om rijden. Toevallig zeiden we dat we een bus moesten hebben voor 6 man. Sam stak voor de grap zijn duim op en wonder boven wonder stopte de beste man: “Come on in. Where do you have to go? Orewa? Okay,  I’ll take care of it. No Worries!” Dat zijn wij Dutchies niet gewend en zeker niet van onze OV-chauffeurs!

    Vanaf Orewa was het nog een goede 26km naar Devonport waar we de ferry konden nemen naar Auckland. Het was de meest saaie 26km durende route door de subburbs van Auckland region. Ik weet niet wat het was, maar iedereen had een off day en weinig energie. Misschien was het het vooruitzicht op rust of de weerzin van de stad óf het feit dat we al 26 dagen onderweg waren. Ik was blij toen we eindelijk bij de ferry aankwamen. Daar liepen we Red Lunday de Waal, een Kiwi-dame die secties hiked, tegen het lijf. Toevallig hadden we net elkaars Instagram bekeken en zij kwam meteen op mij af. Leuk om elkaar te ontmoeten.

    20161119-1418-0060362

    In Auckland deelden we een Airbnb met z’n 6’en à la dormstyle. Inmiddels zijn we al zo gewend aan elkaar – na 3 weken samen reizen en leven – dat dat geen probleem meer is. Wel grappig hoe die intieme grenzen opschuiven als je zowat 24 uur met elkaar optrekt. Het was fijn om een Airbnb buiten het hart van Auckland te hebben in de wijk Parnell. Auckland en ik zijn geen vrienden: het is te luid en schreeuwerig en het onttrekt veel energie. We sloten de dag af met een geweldige take out van de Indiër, dat dan wel weer.

    20161120-1546-0060368

    Afternote

    Onderweg van Paihia naar Auckland hebben we veel Kiwi-liefde mogen ondervinden, van mensen die een lift geven tot aan hun huis openstellen. Wat mij het meest in positieve zin heeft verrast, is wat er gebeurt als je je open en ontvankelijk opstelt. De wil van de Nieuw Zeelanders om niet alleen één iemand te helpen, maar ver gaan voor zelfs een grote groep van 7 mensen. Moet je 2x rijden of varen? Geen probleem! Heb je een slaapplek nodig? No worries! Pitch je tent waar je wilt en ik laat de badkamer open zodat je ‘s nachts naar de wc kunt. Leg je slaapmat in de huiskamer en ga lekker douchen. Of, stap in! Waar moet je naartoe? Want het punt waar je nu staat is shit om te een lift te krijgen!

    Tot nu toe hebben wij – als groep – ontzettend veel geluk mogen ondervinden. Als we dachten dat we ofwel geen water of slaapplek konden vinden dan werd er ineens – letterlijk – een deur opengezet. Keer op keer ben ik verbaasd als mensen ons aardig genoeg vinden om meer dan een hand te geven zonder morren en verwachtingen. Is het de Kiwi- mentaliteit? Of zijn de mensen van ‘mijn’ tramily (tramper family) en ik simpelweg ‘likable’? Al meerdere keren heb ik te horen gekregen dat men een extra stap wil zetten vanwege onze energie “Normally I wouldn’t do that, but for you guys I am willing to go the extra mile!” ‘Dat is hardop gedacht en niet om mijzelf op de borst te kloppen.’ Misschien maakt het ook niet uit hoe het kan, mensen zijn vriendelijk en ik ben (of wij zijn) ontzettend dankbaar voor al het goeds dat ik mag (wij mogen) ontvangen. En daar geniet ik meer dan 100% van.

    Voor iemand die niet gewend is 1. zoveel te socializen, 2. te vragen voor wat ik nodig heb en 3. te mogen ontvangen zonder dat hier iets tegenover staat, is het een bijzonder leerproces an sich. Jasper en ik wilde de TA lopen, beiden met een ander doel en andere intentie: de een voor het avontuur en de ander voor persoonlijke groei. Dat ik al vijf dagen na de start van de trail een vriendengroepje zou opbouwen, dat we 45 dagen na de start een tramily zouden vormen en nog steeds graag samen lopen (maar ook los van elkaar en dan weer samenkomen voor lunch, breaks en camp), dat we (Sam en ik ) op zero-days geweldig koken – Sam kan fantastisch koken! – en Kate the best bircher muesli maakt, dat ik ooit een kamer zou delen met meerdere mensen en kan genieten van anderen en dat we daar bovenop dan nog zoveel liefde mogen ontvangen van de locals…Dat is een dikke bonus waar ik nooit op had gerekend. En een bonus die mij op de been houdt als de trail bij tijd en wijle mijn neus uitkomt.

    20161201-1939-0060502

    Reacties