Nieuw Zeeland, 4 seizoenen in één dag

    Dag 48. Kilometer 1118 t/m 1137, Tongariro Alpine Crossing

    Als je aan een Nieuw Zeelander vraagt wat de weersvoorspellingen zijn, dan zeggen ze: “Just look up and then you know!” Want niets is wisselvalliger dan het weer – op menselijk gedrag na. En helemaal in de bergachtige gebieden. We hebben mogen ondervinden tijdens de Tongariro Crossing wat het beruchte vier seizoenen in één dag inhoudt: van zon en regen tot aan een hagelstorm en een wind van 70 km/u. Alsof je een gratis huidpeeling in het kwadraat kreeg, zo pijnlijk! Desalniettemin een bijzondere ervaring om de Tongariro-trail op deze manier te ervaren in plaats van onder ultieme omstandigheden. Perfectie is immers voor mietjes! *kuch*

    20161211-0752

    Op 1km van het begin van de track hadden we een freecamp spot gevonden. Stiekem…want het was eigenlijk verboden daar te kamperen. Echter, soms is er geen andere optie als de nood hoog is. De vorige dag hadden we flink wat kilometers gemaakt en bij aankomst bleek er geen geschikte campsite te zijn. Tja, wat doe je dan? De borden negeren en alles zo netjes mogelijk achterlaten.

    20161211-0746-0060572

    20161211-0927-0060585
    20161211-0930-0060586

    Het voordeel van dichtbij de track slapen, is dat je vroeg van start kunt gaan. Om 6u liepen met z’n 6’en naar het beginpunt. Of eigenlijk het eindpunt van de Crossing. De TA-trail gaat van noord naar zuid, terwijl de officiële Tongariro track juist northbound is. Het fijne van de officiële track is dat je minder steile stijgingen hebt en je naar de views toe loopt integenstelling tot de TA route: flinke stijgen en je moet je omdraaien voor een mooi uitzicht. Persoonlijk niet de ideale richting.

    Al klimmende op de Ketetahi track begon het te regenen. Op 850m aangekomen bij de Ketetahi hut waren we niet alleen doorweekt, maar ook ietwat onderkoeld. Snel trokken we meer lagen aan (extra thight, trui, windjas, muts en handschoenen) en na een warme kop chocolademelk konden we er weer tegenaan.

    20161211-0947-0060597

    20161211-0950-0060603

    20161211-0956-0060608
    20161211-1007-0060614

    20161211-1015

    20161211-1018-0060633
    20161211-1014-0060622

    20161211-1023-0060639
    20161211-1022-0060638

    Even leek het erop dat we weertechnisch geluk zouden hebben. De zon brak door waardoor we mooie vergezichten over de vallei en lakes hadden. Het tij keerde toen we bij Emerald Lake kwamen, het begon te sneeuwen en hagelen. Niet lang daarna ging alle zicht op in de mist en regenwolken. We moesten nog klimmen naar Red Crater, het was een behoorlijke opgave onder deze omstandigheden. Hijgend, puffend en nat tot op het bot bereikten we de top. Dan denk je even het ergste gehad te hebben. Koud boven sloeg de wind ons om de oren, met een kracht van maar liefst 70km/u. Dit in combinatie met een hagelstorm maakte het ondraaglijk om verder te lopen, het was behoorlijk pijnlijk.

    20161211-1032-0060641

    20161211-1040-0060649
    20161211-1042-0060654

    20161211-1044-0060664

    Om de paar meter moesten we schuilen achter een rotsblok. En dan gaat survival-stand aan: zo snel mogelijk die berg af op zoek naar warmte. Gelukkig was het vanaf dat punt alleen maar downhill. Ik denk dat ik nog nooit zo snel een berg ben afgehold, half rennend, half snel lopend. Uiteraard moet je wel alert blijven en kijken waar je je voeten neerzet, het is geen ‘walk in the park’.

    Hoe dichter bij de voet van de berg, hoe beter het weer werd. Bij de Mangatepopo hut – tegen het einde van de track aan – konden we opwarmen en op adem komen. Een helse tocht: mooi, maar inspannend (door de weersomstandigheden). Wat overigens het credo van de gehele TA lijkt te zijn.

    20161211-1117-0060670

    20161211112101_p
    20161211-1448-0060673

    We moesten terug naar Taumarunui, waar we enkele dagen daarvoor gestart waren, omdat we vanaf hier de kano zouden nemen over de Whanganui River. Doodop hadden we besloten dit te hitchen, gelukkig liet een rit niet lang op zich wachten. Een vriendelijke Spanjaard, die hier op vakantie was, kon ons totaan het dorp National Park brengen. Vanaf daar konden we wachten op een ander aardig persoon, die een aantal vermoeide trampers mee wilde nemen.

    Zelfs na alle goede ervaringen, ben ik altijd bang dat het ofwel lang duurt of dat men ons niet mee wil nemen. Mijn angsten waren ongegrond, 15 minuten later zaten bij een aardige Kiwi-dame in een auto, die zelfs een dorp verder wilde rijden om ons bij de camping af te zetten. Dank Nieuw Zeeland, you rock!

    Reacties