Waarom wij de Te Araroa gaan lopen

    Sinds oktober 2015 zijn wij al bezig met de voorbereidingen op de Te Araroa: van wennen aan het idee, het lezen van de verschillende blogs, bekijken van video’s tot aan het researchen naar de benodigde gear. Een tijd lang heb vooral ik het stil gehouden, omdat – hoe gaaf ik het ook vind – ik ook enorm moest wennen aan het idee wat wij in ons hoofd hebben gehaald. Een idee dat ergens ver in het achterhoofd ontstond toen wij in 2013 in Nieuw Zeeland een tramper – die NZ te voet aan het ontdekken was – ontmoette op een campsite. Een idee dat meer vorm kreeg na een zaterdagavond ‘Wild’ kijken…

    Jasper en ik zijn allebei gek op natuur en stilte. Vooral ik ben gebaat bij voldoende stilte en rust om op te kunnen laden. Als wij op reis gaan doen wij dat dan ook graag in natuurrijke gebieden waar we kunnen hiken en wandelen. En als het even kan gaan wij op reis met een camper afgewisseld met hier en daar een BnB. Zo lang ik maar natuur kan snuiven, ben ik happy.

    De Te Araroa lopen in Nieuw Zeeland is dan ook (deels) een droomreis. En ik zeg deels, omdat het enerzijds te gek is om alleen maar omringd te zijn door natuur. Anderzijds, – dat moet niet onderschat worden – is het afzien. Het is geen reis waarbij wij lekker lui op ons gat kunnen zitten. Het is een reis van dagenlang lopen, jezelf vinden in het monotone leven van slapen, opstaan, lopen, eten, lopen, rusten, eten, slapen en weer doorgaan, leren omgaan met pijn en ongemakken. Maar het is ook een reis van genieten, genieten van het land, de natuur, in beweging zijn, het avontuur en belangrijker, van elkaar. Met andere woorden, het wordt een reis van huilen, schreeuwen, stampvoeten én lachen.

    In 2013 had ik een deel van mijn hart achtergelaten in Nieuw Zeeland. Dat wij ooit eens terug zouden gaan, was een gegeven. Ik had echter nooit kunnen bedenken dat wij 3 jaar later al én op deze bijzondere manier het land weer zouden verkennen. Sterker nog, ik had je voor gek verklaard. Toen wij destijds in Arrowtown, nabij Queenstown, een tramper spraken die van Noord naar Zuid liep, dacht ik: “Wow, gaaf!” Maar ook: “Liever hij dan ik!” Waarom gaan wij het dan toch gaan doen?

    Je kent het vast wel: je hebt een idee, een droom of een wens en dat schuif je voor je uit. Na verloop van tijd denk je er niet meer aan, maar ergens blijft het altijd in het achterhoofd rond dwarrelen. In ons geval geldt dat ook voor een thru-hike.

    Wij houden van hiken en op die manier de natuur ontdekken, want vaker leer je de omgeving beter kennen én kom je op doorgaans onbetreden paden als je te voet door een stad/natuurgebied waadt. Omdat wij beiden geen ervaren survivalaars zijn, wilden wij niet zo’n grote uitdaging aangaan in Amerika met de Pacific Crest Trail, Appalachian Trail of de Continental Divide National Scenic Trail . Hoewel deze trails ook nog hoog op het lijstje staan, zag wij toch zowel letterlijk als figuurlijk teveel beren op de weg. Trampen is één ding, maar ook nog rekening houden met beren, slangen en ander wild, dat is van een heel ander kaliber. Daarbij komt ook nog eens dat deze trails erg remote zijn, dat vergt nog meer voorbereiding en kennis.

    De Te Araroa leek ons een iets “veiligere” keus. Het eerste gedeelte van de trail, dat zich op het noordereiland bevindt, kom je nog langs voldoende dorpen en steden. Hier kun je je skills goed oefenen, zonder dat je 100% in de middle of nowhere zit. Mocht er dus iets zijn, kun je betrekkelijk makkelijk in de bewoonde wereld komen. Het zuidereiland is minder bewoond, maar tegen die tijd – na twee maanden – heb je genoeg kennis en ervaring op kunnen doen om met deze andere omstandigheden om te gaan. Althans, zo luiden alle verhalen en ervaringen van TA-kenners. Dat neemt niet weg, dat wij niet voorzichtig moeten zijn. Achter elke hike schuilt gevaar, en dat houdt in dat je te allen tijde goed het weer, de omstandigheden en de waterstanden in de gaten moet houden, zodat je hier op in kunt spelen.

    Voor Jasper is de reden om deze hike te lopen heel simpel – God, was ik maar een man -, hij ziet het als een mooi avontuur: “Het is toch cool?” Ja, ook ik ruik avontuur. Na verloop van tijd begint het te kriebelen en dan moet ik simpelweg even weg uit Nederland, nieuwe indrukken op doen.

    Voor mij speelt ook een diepere laag een rol. Soms – en wellicht net even te vaak – maak ik het leven wat te moeilijk voor mijzelf: te veel wensen, te veel dromen, te veel eisen en minstens evenveel angsten en onzekerheden. Ik kan mijzelf redelijk in de weg zitten op elk vlak en vooral in groei en ontwikkeling. Deze reis is mijn manier om mijzelf te leren kennen en te ontdekken: wat kan ik eigelijk allemaal aan? Hoe sterk ben ik nu echt? En vooral een manier om makkelijker cq. liever voor mijzelf te worden. Door weer helemaal terug op jezelf geworpen te worden en vanuit één backpack te moeten leven, hoop ik dat ik beter leer relativeren. Ja, het wordt zwaar! En nee, geen idee of ik het tot het einde haal. Maar als ik aan het einde van de rit weer heb geleerd om te ademen en te ontspannen en de basis heb gelegd voor vooruitgang, dan is mijn doel bereikt…Dan leef ik weer 100% in plaats van leven in de overleef-stand.

    Reacties